Donald Traxler's Poetry
Monday, November 6, 2017
rAtrisUktam 3
निरु स्वसारमस्कृतोषसं दॆव्यायती |
अपॆदु हासतॆ तमः || 3 ||
niru svasAramaskRRitoShasaM dEvyAyatI |
apEdu hAsatE tamaH || 3 ||
As she comes,the goddess makes a place for her sister uShas (Dawn),
and the darkness, laughed at, goes away.
rAtrisUktam 2
ओर्वप्रा अमर्त्या निवतो दॆव्युद्वतः |
ज्योतिषा बाधतॆ तमः || 2 ||
orvaprA amartyA nivato dEvyudvataH |
jyotiShA bAdhatE tamaH || 2 ||
Immortal, the goddess has filled the void, and height and depth.
Darkness is banished by her light.
rAtrisUktam 1
ॐ रात्री व्यख्यदायती पुरुत्रा दॆव्यक्षभिः |
विश्वा अधि श्रियोऽधित || 1 ||
OM rAtrI vyakhyadAyatI purutrA dEvyakShabhiH |
vishvA adhi shriyo.adhita || 1 ||
OM. The goddess Night, approaching, illumines every place with her eyes.
She has put on all her glories.
Sunday, November 5, 2017
dEvIsUktam 8
अहमॆव वात इव प्रवाम्यारभमाणा भुवनानि विश्वा |
परो दिवा पर एना पृथिव्यैतावती महिना सं बभूव || 8 ||
ahamEva vAta iva pravAmyArabhamANA bhuvanAni vishvA |
paro divA para enA pRRithivyaitAvatI mahinA saM babhUva || 8 ||
I breathe a breath like the wind, stirring all the worlds.
In my grandeur I have come to be beyond earth and sky.
dEvIsUktam 7
अहं सुवॆ पितरमस्य मूर्धन् मम योनिरप्स्वन्तः समुद्रॆ |
ततो वि तिष्ठॆ भुवनानु विश्वोतामं द्यां वर्ष्मणोप स्पृशामि || 7 ||
ahaM suvE pitaramasya mUrdhan mama yonirapsvantaH samudrE |
tato vi tiShThE bhuvanAnu vishvotAmaM dyAM varShmaNopa spRRishAmi || 7 ||
At the world's summit I bring forth the Father, my yoni is in the waters, in the ocean.
Thence I extend over all beings and touch yonder heaven with my forehead.
dEvIsUktam 6
अहं रुद्राय धनुरा तनोमि ब्रह्मद्विषॆ शरवॆ हन्तवा उ |
अहं जनाय समदं कृणोम्यहं द्यावापृथिवी आ विवॆश || 6 ||
ahaM rudrAya dhanurA tanomi brahmadviShE sharavE hantavA u |
ahaM janAya samadaM kRRiNomyahaM dyAvApRRithivI A vivEsha || 6 ||
I draw the bow for rudra, that his arrow may strike the enemy of devotion.
I gather the people for battle, and I have penetrated through heaven and earth.
dEvIsUktam 5
अहमॆव स्वयमिदं वदामि जुष्टं दॆवॆभिरुत मानुषॆभिः |
यं कामयॆ तं तमुग्रं कृणोमि तं ब्रह्माणं तमृषिं तं सुमॆधाम् || 5 ||
ahamEva svayamidaM vadAmi juShTaM dEvEbhiruta mAnuShEbhiH |
yaM kAmayE taM tamugraM kRRiNomi taM brahmANaM tamRRiShiM taM sumEdhAm || 5 ||
I myself say this, which is welcomed by gods and men alike:
whomever I love I make mighty, I make that one a brahmANa, a RRiShi, and a sage.
Newer Posts
Older Posts
Home